Odnajdywanie siebie

Struktury osobiste to formy niezależne, odrębne i swoiste, zapisy przezroczyste wobec własnej intuicji i energii wewnętrznej. Sztuka dla mnie jest próbą stworzenia indywidualnego, własnego języka wizualnego, osobistego śladu artystycznego, powołania struktur tożsamych z głęboką podświadomością twórcy. Artysta – rozpoznawalny poprzez własne formy – jest orędownikiem swojej odrębności, odmienności, niepowtarzalności personalnej. Taka praktyka artystyczna to powrót do własnego źródła, elementarnego gestu i znaku, archetypu indywidualnego: to podróż w głąb samego siebie. Znaleźć swój własny świat form wizualnych, swoistą i niepowtarzalną stylistykę to znaczy rozpoznać i zrozumieć swoją wyjątkowość  autonomię, aby stać się wolnym, niezależnym i jedynym. Jest to próba odnajdywania samego siebie i bycia tożsamym i pełnym podmiotem własnej aktywności twórczej. Rysując, malując i znacząc własne, przezroczyste struktury, stajemy się wędrowcami w kierunku samopoznania, samoskupienia i kontemplacji.

Struktury wolne i personalne niczego nie udają, nie ilustrują, nie naśladują, nie odwzorowują: są bytami i obiektami samymi w sobie i samymi dla siebie; są jedyne i w pełni autonomiczne. Będąc niezależne i niepowtarzalne, odwołują się do samych siebie oraz do relacji elementów wewnętrznych, tworzących strukturę dzieła. Struktury odrębne to abstrakty, byty pierwsze – nieznane i tajemnicze. Tak powstające obrazy, obiekty, instalacje oraz inne byty artystyczne stają się przedmiotami wolnymi wewnętrznie, bez zewnętrznych ograniczeń; odkrywają wizualne formy, płaszczyzny i przestrzenie wizualno-mentalne.

Podróż w rejony głębokiej, wolnej duchowości jest żeglowaniem w nieznane, to poszukiwanie form przeczuwalnych, wyobrażeniowych; jest wypatrywaniem światła intuicji w labiryntach, w które wkroczył twórca-poszukiwacz. Samopowstające formy – będące sejsmografem wewnętrznej energii – to byty unikalne i osobiste. Poszukiwanie własnej metody, obserwowanie i analizowanie relacji pomiędzy elementami tworzonej struktury pozwolą artyście zrozumieć własną stylistykę, którą powołuje do życia. Przekształcenia, permutacje, nawiązywanie do poprzednich dokonań to uruchomienie autonomicznej struktury samosterownej, metody ciągłych powiązań formalnych, tworzących indywidualną mitologię artystyczną. Twórca kreuje własne rytuały, swoiste reguły gry, powołuje magię struktur, osobniczą sferę odczuwania i rozumienia linii, płaszczyzn, przestrzeni i czasu. Analiza własnych struktur, swoiste badanie swojej stylistyki to praca samopoznawcza, to aspekt racjonalny, oświetlający intuicję twórcy.

Artysta – który rozpoznał i odnalazł własny język formalny oraz znajduje odwagę do przekraczania i modyfikowania własnych dokonań – staje się twórcą-poszukiwaczem i odkrywcą. Uruchamiając strumień samo powstających obrazów, obiektów, instalacji, projekcji i innych form artystycznych, artysta staje się wolny oraz świadomy obranej metody, zmierzającej do jedni emocjonalno-intelektualnej swojej działalności twórczej. Artysta-poszukiwacz wkracza na drogę bezustannych eksperymentów, rozszerzania lub redukowania powołanej przez siebie struktury, tworzy byty sztuki, stosując metodę bezustannego rozrostu lub ostatecznej redukcji.